"Beauty is unbearable, drives us to despair, offering us for a minute the glimpse of an eternity that we should like to stretch out over the whole of time". Α Camus
΄Υμνος στην Ομορφιά
΄Eρχεσαι απ'τον βαθύ ουρανό ή μια άβυσσος σε βγάζει
Εσέ, Ομορφιά; Το βλέμμα σου θείο , σατανικό
Μαζί με το ευεργέτημα το έγκλημα μοιράζει,
Γι'αυτό μπορώ με το κρασί πως μοιάζεις να σου πω.
Κρύβεις βαθιά στα μάτια σου ανατολή και δύση
Σκορπάς αρώματα σαν μια βραδιά θυελλική
Το φίλημά σου φίλτρο είναι, το στόμα σου μόσχου βρύση,
Που κάνουν τον ήρωα άνανδρο και ανδρείο το παιδί.
Απ'το μαύρο βάραθρο ή απ' τα αστέρια φτάνεις;
Η μοίρα το φουστάνι σου σαν σκύλος ακολουθά
Τον κόσμο πότε μια χαρά πότε ρημάδι κάνεις,
Και κυβενάς τα πάντα Εσύ, δίχως ευθύνη μία.
Πάνω σε πτώματα , Ομορφιά, πατάς και κοροϊδεύεις
Η Φρίκη από τα διαμάντια σου δεν λείπει, τα καλά
Κι ο Φόνος, από τα πιο αρεστά στολίδια που μαζεύεις,
Χορεύει στην περήφανη κοιλιά σου ερωτικά
Η αίγλη που γύρω ο θαυμασμός ο εφήμερος σου στέρνει,
Σπιθοβολά, φλογά και λέει «Ευλογημένη Αυτή!»
Κι ο αλαφιασμένος εραστής, πάνω από 'σε όταν γέρνει,
Χαϊδεύει, λες, τον τάφο του, σαν να ψυχομαχεί
Είτ' έρχεσαι από τον ουρανό, τον Άδη, τι με νοιάζει,
Τι, Ομορφιά, τέρας τρανό, αθώο, φοβερό,
Αφού μάτι και γέλιο σου και πόδι σου με βάζει
Σ' άγνωστους κόσμους που αγαπώ χωρίς να τους ιδώ;
Σειρήνα ή Άγγελος, Θεός ή Σατανάς μπροστά μου,
Ω, τι με νοιάζει, αφού με αυτήν την νεραϊδοματιά,
Κάνεις ω φως, ρυθμέ, ευωδιά, μόνη βασίλισσά μου!
Τη Γη πιο ωραία και τη στιγμή λιγότερο βαριά;
Charles Baudelaire
