Αβάσταχτο να σ' αγαπώ
Απ' την πολλήν αγάπη μου
πληγώνει με ο αγέρας
αχ, με πληγώνει η καρδιά
και το σομπρέρο μου.
Αβάσταχτο να σ' αγαπώ
έτσι όπως σ' αγαπάω
Ποιος θ' αγοράσει από μένα
τη μεταξένια αυτή κορδέλα
κι αυτή τη λύπη από μπαμπάκι
μαντίλια για να φτιάξει;
Αβάσταχτο να σ' αγαπώ
έτσι όπως σ' αγαπάω
Αχ έρωτα
Στην πορτοκαλιά από κάτω
Πλένει τα μπαμπακερά
Πράσινα έχει τα μάτια
κι η φωνή της βιολετιά
Αχ έρωτα!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...
Τρέχει το νερό στ' αυλάκι
Με τον ήλιο στην καρδιά του
Τραγουδάει ένα σπουργίτι
πάνω στη μικρή ελιά
Αχ έρωτα!!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...
Κι όταν θα'χει αποσώσει
Όλο το σαπούνι η Λόλα
Θα 'ρθουν οι μικροί Τορέρος,
Οι Τορέρος οι μικροί
Αχ έρωτα!!
Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...
Μέρα γεμάτη θλίψη
Μέρα γεμάτη θλίψη στη Γρανάδα
κλαίνε κι οι πέτρες της ακόμα
Σαν βλέπουν να πεθαίνει στην κρεμάλα
γιατί δεν πρόδωσε η όμορφη Μαριάννα
Κοντραβαντιέρης είμαι εγώ
κι όπου μ' αρέσει πάω
Τα βάζω με τον αρχηγό
κανέναν δε ρωτάω
Χάι, χάι, χάι
Στήστε χορό κορίτσια
Χάι, χάι, χάι
Στήστε χορό
Χάι, χάι...
Μέρα γεμάτη θλίψη στη Γρανάδα
κλαίνε κι οι πέτρες της ακόμη
Σαν βλέπουν να πεθαίνει στην κρεμάλα
γιατί δεν πρόδωσε η όμορφη Μαριάννα
Το τραγούδι των κοντραμπατζήδων
Από το Γιβραλτάρ στο Κάντιθ
πρίμα θα πάει το κόντραμπάτο
γιατί φεγγάρι δεν θα βγει
στην στράτα σου κοντραμπατζή
στην στράτα σου κοντραμπατζή μου
που οργώνεις θάλασσες και γη
Αχ κορίτσι κοριτσάκι
τα μάτια σου προφτάσανε
πόσα καράβια φτάσανε
στης Μάλαγας το λιμανάκι
Από το Κάντιθ στη Σεβίλλια
είν' τα λεμόνια χίλια - μύρια
μα είναι οι πίκρες μου πολλές
και μάραναν τις λεμονιές
κι απλώνονται οι στεναγμοί μου
σε θαλασσες και σε στεριές
Τέσσερις λεβέντες
Τέσσερις λεβέντες
έρχονται από πέρα
άϊ - άϊ - άϊ - άϊ
Τρεις είν' οι λεβέντες
κι έφτασαν στην στράτα
άϊ - άϊ - άϊ
Δυο είν' οι λεβέντες
κι αγκαλιά βαδίζουν
άϊ - άϊ
Ενας ο λεβέντης
κι ο αγέρας ένας
άϊ
Στις μυρτιές του δρόμου
δεν περνάει κανένας
Το φεγγάρι
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
πέφτουν στη σιωπή οι καμπάνες
και τ' αδιάβατα δρομάκια
φανερώνονται
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
θάλασσα τη γη σκεπάζει
κι η καρδιά νησάκι νοιώθει
μες στο άπειρο
Με το ολόγιομο φεγγάρι
δεν διψάς για πορτοκάλια
θέλεις παγωμένα φρούτα
καταπράσινα
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
κλαίνε με λυγμούς στις τσέπες
πρόσωπα εκατό και ίδια
τ'ασημόφραγκα
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
πέφτουν στη σιωπή οι καμπάνες
και τ' αδιάβατα δρομάκια
φανερώνονται
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
θάλασσα τη γη σκεπάζει
κι η καρδιά νησάκι νοιώθει
μες στο άπειρο
Με το ολόγιομο φεγγάρι
δεν διψάς για πορτοκάλια
θέλεις παγωμένα φρούτα
καταπράσινα
Οταν βγαίνει το φεγγάρι
κλαίνε με λυγμούς στις τσέπες
πρόσωπα εκατό και ίδια
τ'ασημόφραγκα
Στου βελονιού την άκρη
Στον αγέρα - στον αγέρα παν
της αγάπης μου οι στεναγμοί
στον αγέρα - στον αγέρα παν
και στα μάτια μου φέρνουν βροχή
Σταλαγματιά το δάκρυ
κι εσύ που καρτερώ
στου βελωνιού την άκρη
στης νύχτας το φτερό
Στον αγέρα - στον αγέρα παν
οι ελπίδες μου σαν τα πουλιά
στον αγέρα - στον αγέρα παν
μα δε βρίσκουν να χτίσουν φωλιά
Ο χάρος στην ταβέρνα
Ο χάρος μπαινοβγαίνει στην ταβέρνα
βαθύ ανοίγει δρόμο η κιθάρα
κι άλογα μαύρα τον διαβαίνουν
μ΄αγριωπούς ανθρώπους
Ο χάρος μπαινοβγαίνει στην ταβέρνα
βγαίνει και ξαναμπαίνει στην ταβέρνα
Ο χάρος μπαινοβγαίνει στην ταβέρνα
κι οι πυρωμένοι νάρδοι στον γιαλό
μυρίζουν αλατόνερο
και γυναικίσιο αίμα
Λούζεται η αγάπη μου
Λούζεται η αγάπη μου
στο Γουαδαλκιβίρ,
και τ' άνθη παίρνουν ευωδιά
απ'το γλυκό κορμί της
Τρέξε πέτα χελιδόνι
φέρ' της Βενετιάς βελόνι
να κεντήσει στο μαντίλι
τη χαρά της να μου στείλει
Μεταξωτά η αγάπη μου
μαντίλια μου κεντά
κι όλο φιλάει την κλωστή
και βυσσινιά τη βάφει
Τρέξε πέτα χελιδόνι
φέρ' της Βενετιάς βελόνι
να κεντήσει στο μαντίλι
τη χαρά της να μου στείλει
Ο Παράδεισός μου
Ο Παράδεισός μου είναι ένας κάμπος
που δεν έχει λύρες,που δεν έχει αηδόνια
Μόνο μια πηγούλα κι ένα ποταμάκι,
κρύφιο ποταμάκι και μικρή πηγή
Μόνο τη ζεστή καρδιά σου χαρισέ μου
κι άλλο τίποτα κι άλλο τίποτα
Ο Παράδεισός μου διάφανη γαλήνη,
που θα τη ραγίζουν τα γλυκά φιλιά μας
Που θα τη ραγίζουν τα γλυκά φιλιά μας,
ήχοι απ' το φεγγάρι που τραβάν μακριά
Στίχοι: Federico Garcia Lorca & Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Stou veloniou tin akri
Avastahto na s' agapo
Ah, erota
