Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου, είναι να 'χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα, είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.

Την αγάπη μας αύριο, θα τη διαβάζουν τα παιδιά
στα σχολικά βιβλία, πλάι στα ονόματα των άστρων..
Τάσος Λειβαδίτης


Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

"Il est très simple: on ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux"










Στη Faraona μου, όταν επιστρέψει να χαρεί..


"It's only with the heart that one can see clearly.
What's essential is invisible to the eye"




The Little Prince by Antoine de Saint Exupéry
(1900-1944)




Ο μικρός πρίγκηπας μας θυμίζει μικρές και απλές αλήθειες που οι μεγάλοι έχουν ξεχασμένες. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, του μικρού πρίγκηπα, οι μεγάλοι ξαναβλέπουν από την οπτική γωνία ενός παιδιού, όπου και βρίσκονται οι βασικές αρχές των ανθρώπων.

Η ιστορία ξεκινά με τον συγγραφέα να γνωρίζει τον μικρό πρίγκηπα ενώ είχε χαθεί στην έρημο. Του ζήτησε να ζωγραφίσει ένα πρόβατο αλλά ο πρίγκηπας είδε πως τελικά του ζωγράφισε έναν βόα που είχε καταπιεί έναν ελέφαντα.

Μοιάζει αστείο αλλά πραγματικά ξεχνάμε πως βλέπουμε τη ζωή όταν είμαστε μικροί σαν τον μικρό πρίγκηπα. Ο πρίγκηπας επισκέφτηκε και άλλους πλανήτες και βρήκε κάποιους μεγάλους που με κάποιον περίεργο τρόπο μοιάζουν με συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων.

Ο πρίγκηπας επισκέφτηκε και τη Γη. Συνάντησε ένα φίδι που του πρότεινε να τον στείλει σπίτι του εννοώντας ύπουλα να τον σκοτώσει. Εξημέρωσε μια αλεπού και η σύντομη αυτή σχέση του μαζί της του έδειξε την ανθρώπινη αγάπη.

Πρόκειται για μια υπέροχη ιστορία με στοιχεία παιδικής φαντασίας και ανθρώπινης φιλοσοφίας. Τα παιδιά τη διαβάζουν σαν παραμύθι ενώ οι ενήλικοι διαβάζουν πίσω από τις λέξεις.




Στον συγγραφέα άρεσε πολύ η ζωγραφική, όταν ήταν μικρός, αλλά οι γονείς του τον ανάγκασαν να διαλέξει άλλο επάγγελμα κι έτσι, όταν μεγάλωσε, έγινε αεροπόρος. Ήταν ευαίσθητος στον χαρακτήρα και γι’ αυτό δεν έβρισκε κάποιον άνθρωπο που να τον νοιώθει και που να μπορεί να συνεννοηθεί μαζί του.

Κάποτε βρέθηκε στην έρημο Σαχάρα, επειδή του χάλασε το αεροπλάνο. Πέρασε μια νύχτα εκεί και το επόμενο πρωί συνάντησε ένα μικρό παιδί, τον μικρό πρίγκηπα, που είχε έλθει στην Γη από άλλο πλανήτη.

Ο μικρός πρίγκηπας του ζήτησε να ζωγραφίσει ένα πρόβατο για να το πάει στον πλανήτη του, ο οποίος ήταν πάρα πολύ μικρός, σχεδόν σαν ένα σπίτι. Ήθελε λοιπόν ένα πρόβατο, για να τρώει τις Αδανσωνίες, κάτι φυτά που φύτρωναν εκεί, τα οποία όμως, αν μεγάλωναν, θα του κατέστρεφαν τον μικρό του πλανήτη, επειδή γίνονταν πολύ μεγάλα δέντρα.









Ο συγγραφέας ήθελε να συνεχίσει την επισκευή του αεροπλάνου του, αλλά ο μικρός πρίγκηπας του έδωσε να καταλάβει πόσο σοβαρό ήταν το θέμα που τον απασχολούσε, δηλαδή τι θα γινόταν εάν το πρόβατο έτρωγε, εκτός από τις Αδανσωνίες, και το μοναδικό αγαπημένο του λουλούδι, που το φρόντιζε με πολλή αγάπη.

Έπειτα, του μίλησε για το πώς έφτασε στην Γη. Ξεκίνησε δηλαδή ο μικρός πρίγκηπας το ταξίδι του αποχαιρετώντας το λουλούδι του και αφού πρώτα συγύρισε τον πλανήτη του. Έκανε εκείνο το ταξίδι επειδή ήθελε να αποκτήσει γνώσεις.

Πρώτα επισκέφθηκε έναν πλανήτη στον οποίο κατοικούσε μόνο ένας βασιλιάς, που συνεχώς έδινε διαταγές. Ο μικρός πρίγκηπας όταν κατάλαβε ότι ο βασιλιάς δεν μπορούσε να διατάξει τον Ήλιο να δύσει, βαρέθηκε και έφυγε.

Στον δεύτερο πλανήτη κατοικούσε ένας φιλόδοξος. Ο μικρός πρίγκηπας, αφού συζήτησε μαζί του, κατάλαβε ότι ήταν ανόητος και έφυγε γεμάτος απορία.

Ο τρίτος πλανήτης κατοικούνταν από έναν μπεκρή. Ο πρίγκηπας παραξενεύτηκε για τον τρόπο ζωής του μπεκρή και αναχώρησε και από εκεί.

Στον τέταρτο πλανήτη κατοικούσε ένας έμπορος που μετρούσε τα αστέρια και νόμιζε πως ήταν δικά του. Ο πιο παράξενος πλανήτης όμως ήταν ο πέμπτος.

Εκεί υπήρχε ένα φανάρι και κάποιος άνθρωπος που το άναβε την νύχτα και το έσβηνε την ημέρα. Ο πρίγκηπας θαύμασε εκείνον τον άνθρωπο, επειδή ήταν πιστός στο καθήκον του.

Στον έκτο πλανήτη κατοικούσε ένας ηλικιωμένος σοφός γεωγράφος, που συμβούλεψε τον μικρό πρίγκηπα να επισκεφτεί τον πλανήτη Γη.

Στην Γη συνάντησε ένα φίδι, που προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, αν κάποια μέρα θα ήθελε να επιστρέψει στον πλανήτη του.

Ύστερα συνάντησε ένα λουλούδι και αργότερα μερικά τριαντάφυλλα, που έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι. Ο πρίγκηπας λυπήθηκε, επειδή κατάλαβε ότι το λουλούδι του πλανήτη του δεν ήταν το μοναδικό, όπως νόμιζε.

Κατόπιν βρήκε μια αλεπού. Η αλεπού τον έκανε φίλο της και του έμαθε για ποιο λόγο τελικά ήταν το λουλούδι του μοναδικό, του μίλησε για την αξία της φιλίας και για το ότι τα πιο σημαντικά πράγματα δεν είναι αυτά που βλέπει κάποιος με τα μάτια, αλλά αυτά που βλέπει με την καρδιά.

Τέλος, συνάντησε έναν κλειδούχο σιδηροδρόμων, που ρύθμιζε την κυκλοφορία των τραίνων και έναν έμπορο, που εμπορευόταν χάπια που σταματούσαν την δίψα.

Τότε ήταν πια η όγδοη μέρα του αεροπόρου στην έρημο. Ο αεροπόρος διέκοψε την διήγηση του πρίγκηπα λέγοντάς του ότι θα πέθαινε από την δίψα. Ο πρίγκηπας τον βοήθησε βρίσκοντάς του νερό από ένα παράξενο πηγάδι.

Την επόμενη μέρα, ο αεροπόρος ζωγράφισε και ένα φίμωτρο για το πρόβατο του πρίγκηπα, ώστε να μην φάει το αγαπημένο του λουλούδι. Ωστόσο, εκείνο το βράδυ ο πρίγκηπας συνεννοήθηκε με το φίδι να τον γυρίσει, με την βοήθεια του δηλητηρίου του, πίσω στον πλανήτη του.

Κατόπιν, έπιασε κουβέντα με τον αεροπόρο σχετικά με τα αστέρια και την σημασία τους, αλλά τον αεροπόρο τον ανησυχούσε και τον στενοχωρούσε η ιδέα ότι θα έχανε τον μικρό πρίγκηπα. Το παιδί, αφού παρηγόρησε τον αεροπόρο, πήγε στο μέρος που είχε συμφωνήσει με το φίδι και εκεί δέχτηκε στον αστράγαλό του το δάγκωμα του φιδιού…


The Little Prince


Αλλά ήρθε η στιγμή που ο μικρός πρίγκηπας, αφού πολύ περπάτησε στην άμμο, στους βράχους και στα χιόνια, ανακάλυψε επιτέλους ένα δρόμο. Κι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στους ανθρώπους.
«Καλημέρα», είπε. Ήταν ένας ανθισμένος κήπος με τριαντάφυλλα. «Καλημέρα», είπαν τα τριαντάφυλλα. Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε. Έμοιαζαν όλα στο λουλούδι του.
«Τι είσαστε;», τα ρώτησε έκπληκτος. «Είμαστε τριαντάφυλλα», είπαν τα τριαντάφυλλα. «Α!» έκανε ο μικρός πρίγκηπας... Κι αισθάνθηκε πολύ δυστυχισμένος.
Το λουλούδι του του 'χε πει, πως ήταν το μοναδικό στο σύμπαν. Και να που υπήρχαν πέντε χιλιάδες, όλα τους όμοια, μέσα σ' έναν μόνο κήπο. «θα αισθανόταν πολύ προσβεβλημένο, αν το 'βλεπε αυτό», σκέφτηκε, «θα 'βηχε πολύ καί θα 'κανε πως πεθαίνει, για ν' αποφύγει τη γελοιοποίηση.
Και θα 'μουνα υποχρεωμένος να κάνω, πως το φροντίζω, γιατί αλλιώς για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνόταν στ' αλήθεια να πεθάνει...» Μετά σκέφτηκε κι αυτό: «Νόμιζα, πως έχω τον πλούτο ενός μοναδικού στον κόσμο λουλουδιού καί δεν έχω παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο.
Αυτό καί τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν ως το γόνατο και που το ένα τους ίσως να 'χει σβύσει για πάντα, δεν με κάνουν δα και κανένα μεγάλο πρίγκηπα...» Καί ξάπλωσε στα χορτάρια κι έκλαψε.




Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.







«Καλημέρα», είπε η αλεπού. «Καλημέρα», απάντησε ευγενικά ό μικρός πρίγκηπας, που στράφηκε μα δεν είδε τίποτα. «Εδώ είμαι», είπε η φωνή, «κάτω απ' τη μηλιά...» «Ποια είσαι;», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Είσαι πολύ όμορφη...» «Είμαι μια αλεπού», είπε η αλεπού.
«Έλα να παίξεις μαζί μου», της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. «Είμαι τόσο λυπημένος...». «Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου», είπε η αλεπού.
«Δεν είμαι εξημερωμένη». «Α! συγνώμην» έκανε ο μικρός πρίγκηπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: «Τι σημαίνει «εξημερώνω»;»
«Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς"». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια.
Και δεν σ' έχω ανάγκη. Και δεν μ' έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...»
«Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει...» «Μπορεί», είπε η αλεπού.
Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι.
Αλλά αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο.
Θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους.
Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου.
Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό.
Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια...»
Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με!», είπε. Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού.
Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού... «θα κλάψω». «Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω».
«Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!» «Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.»
Μετά πρόσθεσε. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ' αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.»
Ο μικρός πρίγκηπας πήγε να δει τα λουλούδια καί ξανάρθε στην αλεπού: «Αντίο» είπε. «Αντίο», είπε η αλεπού.
«Να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» «Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.
«Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.» «Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου...», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.
«Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι' αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...» «Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.


He aquí mi secreto, que no puede ser más simple :
Sólo con el corazón se puede ver bien.
Lo esencial es invisible para los ojos.


El Principito




ENTONCES apareció el zorro:

-¡Buenos días! -dijo el zorro.

-¡Buenos días! -respondió cortésmente el principito que se volvió pero no vío nada.

-Estoy aquí, bajo el manzano -díjo la voz.

-¿Quién eres tú? -preguntó el principito-. ¡Qué bonito eres!



-Soy un zorro -dijo el zorro.

-Ven a jugar conmigo -le propuso el principito-, ¡estoy tan triste!

-No puedo jugar contigo -dijo el zorro-, no estoy domesticado.

-¡Ah, perdón! -dijo el principito.

Pero después de una breve reflexión, añadió:

-¿Qué significa "domesticar"?

-Tú no eres de aquí -dijo el zorro- ¿qué buscas?

-Busco a los hombres -le respondió el principito-. ¿Qué significa "domesticar"?

-Los hombres -dijo el zorro- tienen escopetas y cazan. ¡Es muy molesto! Pero también crían gallinas. Es lo único que les interesa. ¿Tú buscas gallinas?

-No -díjo el principito-. Busco amigos. ¿Qué significa "domesticar"? -volvió a preguntar el principito.

-Es una cosa ya olvidada -dijo el zorro-, significa "crear lazos... "

-¿Crear lazos?

-Efectivamente, verás -dijo el zorro-. Tú no eres para mí todavía más que un muchachito igual a otros cien mil muchachitos. Y no te necesito. Tampoco tú tienes necesidad de mí. No soy para ti más que un zorro entre otros cien mil zorros semejantes. Pero si me domesticas, entonces tendremos necesidad el uno del otro. Tú serás para mí único en el mundo, yo seré para ti único en el mundo...

-Comienzo a comprender -dijo el principito-. Hay una flor... creo que ella me ha domesticado...

-Es posible -concedió el zorro-, en la Tierra se ven todo tipo de cosas.

-¡Oh, no es en la Tierra! -exclamó el principito.

El zorro pareció intrigado:

-¿En otro planeta?

-Sí.

-¿Hay cazadores en ese planeta?

-No.

-¡Qué interesante! ¿Y gallinas?

-No.

-Nada es perfecto -suspiró el zorro.

Y después volviendo a su idea:

-Mi vida es muy monótona. Cazo gallinas y los hombres me cazan a mí. Todas las gallinas se parecen y todos los hombres son iguales; por consiguiente me aburro un poco. Si tú me domesticas, mi vida estará llena de sól. Conoceré el rumor de unos pasos diferentes a todos los demás. Los otros pasos me hacen esconder bajo la tierra; los tuyos me llamarán fuera de la madriguera como una música. Y además, ¡mira! ¿Ves allá abajo los campos de trigo? Yo no como pan y por lo tanto el trigo es para mí algo inútil. Los campos de trigo no me recuerdan nada y eso me pone triste. ¡Pero tú tienes los cabellos dorados y será algo maravilloso cuando me domestiques! El trigo, que es dorado también, será un recuerdo de ti. Y amaré el ruido del viento en el trigo.

El zorro se calló y miró un buen rato al principito:

-Por favor... domestícame -le dijo.

-Bien quisiera -le respondió el principito pero no tengo mucho tiempo. He de buscar amigos y conocer muchas cosas.

-Sólo se conocen bien las cosas que se domestican -dijo el zorro-. Los hombres ya no fienen tiempo de conocer nada. Lo compran todo hecho en las tiendas. Y como no hay tiendas donde vendan amigos, Ios hombres no tienen ya amigos. ¡Si quieres un amigo, domestícame!

-¿Qué debo hacer? -preguntó el príncipito.

-Debes tener mucha paciencia -respondió el zorro-. Te sentarás al principio ún poco lejos de mí, así, en el suelo; yo te miraré con el rabillo del ojo y tú no me dirás nada. El lenguaje es fuente de malos entendidos. Pero cada día podrás sentarte un poco más cerca...

-Ven a jugar conmigo -le propuso el principito-, ¡estoy tan triste!

El principito volvió al día siguiente.

-Hubiera sido mejor -dijo el zorro- que vinieras a la misma hora. Si vienes, por ejempló, a las cuatro de la tarde; desde las tres yo empezaría a ser dichoso. Cuanto más avance la hora, más feliz me sentiré. A las cuatro me sentiré agitado e inquieto, descubriré así lo que vale la feliçidad. Pero si tú vienes a cualquier hora, nunça sabré cuándo preparar mi corazón... Los ritos son necesarios.

-¿Qué es un rito? -inquirió el principito.

-Es también algo demasiado olvidado -dijo el zorro-. Es lo que hace que un día no se parezca a otro día y que una hora sea diferente a otra. Entre los cazadores, por ejemplo, hay un rito. Los jueves bailan con las muchachas del pueblo. Los jueves entonces son días maravillosos en los que puedo ir de paseo hasta la viña. Si los cazadores no bailaran en día fijo, todos los días se parecerían y yo no tendría vacaciones.

De esta manera el principito domesticó al zorro. Y cuando se fue acercando eI día de la partida:

-¡Ah! -dijo el zorro-, lloraré.

-Tuya es la culpa -le dijo el principito-, yo no quería hacerte daño, pero tú has querido que te domestique...

-Ciertamente -dijo el zorro.

- Y vas a llorar!, -dijo él principito.

-¡Seguro!

-No ganas nada.

-Gano -dijo el zoro- he ganado a causa del color del trigo.

Y luego añadió:

-Vete a ver las rosas; comprenderás que la tuya es única en el mundo. Volverás a decirme adiós y yo te regalaré un secreto.

El principito se fue a ver las rosas a las que dijo:

-No son nada, ni en nada se parecen a mi rosa. Nadie las ha domesticado ni ustedes han domesticado a nadie. Son como el zorro era antes, que en nada se diferenciaba de otros cien mil zorros. Pero yo le hice mi amigo y ahora es único en el mundo.

Las rosas se sentían molestas oyendo al principito, que continuó diciéndoles:

-Son muy bellas, pero están vacías y nadie daría la vida por ustedes. Cualquiera que las vea podrá creer indudablemente que mí rosa es igual que cualquiera de ustedes. Pero ella se sabe más importante que todas, porque yo la he regado, porque ha sido a ella a la que abrigué con el fanal, porque yo le maté los gusanos (salvo dos o tres que se hicieron mariposas ) y es a ella a la que yo he oído quejarse, alabarse y algunas veces hasta callarse. Porque es mi rosa, en fin.

Y volvió con el zorro.

-Adiós -le dijo.

-Adiós -dijo el zorro-. He aquí mi secreto, que no puede ser más simple : Sólo con el corazón se puede ver bien. Lo esencial es invisible para los ojos.

-Lo esencial es invisible para los ojos -repitió el principito para acordarse.

-Lo que hace más importante a tu rosa, es el tiempo que tú has perdido con ella.

-Es el tiempo que yo he perdido con ella... -repitió el principito para recordarlo.

-Los hombres han olvidado esta verdad -dijo el zorro-, pero tú no debes olvidarla. Eres responsable para siempre de lo que has domesticado. Tú eres responsable de tu rosa...

-Yo soy responsable de mi rosa... -repitió el principito a fin de recordarlo



Buongiorno principessa






MARIO FRANGOULIS BUONGIORNO PRINCIPESSA
music: Nicola Piovani from the film "life is beautiful"
lyrics: Vincenzo Cerami

Se canterai
Nella notte che non passa mai
Ti bacero
Sono belle le labbra che ridono

Se piovera
Con la pioggia anche il grano verra
Ti trovero
Ripescando la felicita.

Guarda lassu
La luna e tutta bianca e il cielo e tutto blu
E se anche tu ci sarai
Sara facile tutto vedrai
Ce la faro
Con la forza che ti rubero

E torneremo
A camminare per la via
E ogni stagione riavra la sua poesia.

Se finira
Questa notte di bassa marea
Andremo via
Ripescando la felicita.

Felicita
Andremo via

----

Good Morning Princess

If you sing
In the night that never ends
I will kiss you
Those lips look beautiful when they're smiling

If it rains
Along with the rain, the wheat will also come
I will find you
Rediscovering happiness

Look up there
The moon is so white and the sky is so blue
And if you want to be there too
Everything will be easy, you'll see
I will make it happen
with the strength I'll steal from you

And we will return
To walk this path of life
And every season will have poetry once more

If it ends
This night of low tides
We will go away
Rediscovering happiness

Happiness
We will go away







ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Πες μου μικρέ μου άγγελε, καρδούλα μου και φώς μου
Τι να σου τάξω μάτια μου, τι να σου ευχηθώ ;
Από της γής τα πράγματα και θαύματα του κόσμου
Tης θάλασσας και τ’ουρανού, πόσα να θυμηθώ ;

Τα μονοπάτια σου γλυκά ο ήλιος να φωτίζει
Kάθε φωτιά στο διάβα σου να σβήνει η βροχή
Και το ποτήρι σου κρασί γλυκό να ξεχειλίζει
Στις πίκρες να χαμογελά μεθώντας η ψυχή

Απάνω στο κατάρτι σου κύμ’ αρμυρό μη φτάσει
Kαι όπου ρίχνεις άγκυρα να συναντάς γιορτή
Να σε κερδίσει μιά καρδιά που στα χαρτιά θα χάσει
Τη βέρα σου να μη χαρεί το χέρι πειρατή

Ποτέ σε πύλη της χαράς φρουρός μη σε μαλώσει
Κι αν βρείς τη διάβαση κλειστή ν’ανοίγεις τα φτερά
Ποτέ προτού τα μάτια σου νυστάξουν μη νυχτώσει
Σ’αυτά τα μάτια, μάτια μου, μόνο το φως χωρά

30 σχόλια:

mareld είπε...

Αγαπημένοι μου Φίλοι!

«Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει...»

«Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου»

Είμαι υπεύθυνη για Σας!


Αγαπημένη μου Faraona!

Η ανάρτηση με αγάπη για Σένα και τον Πρίγκιπά σου!

Είσαστε πολύ όμορφοι!

Φιλιά γλυκά σε όλους Σας!

Φωτεινή S είπε...

«Να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.»
Aυτό το μυστικό έπρεπε να έχουν όλοι οι άνθρωποι, αλλά πού...
Φιλια φθινοπωρινά, υγρά από το Ρέθυμνο

kiki είπε...

Ω τζόγια μου φωτό και βιβλία που βάζεις! Όλα τα καλά! Φιλιά!

mareld είπε...

Φωτεινή μου!

Για να νιώθει ο άνθρωπος χτυποκάρδι για τον πόνο του άλλου και να πλησιάζει τον συνάνθρωπό του με ενσυνάισθηση και τρυφερότητα θα πρέπει να έχει καλλιεργηθεί η ευαισθησία του σε τέτοιο βαθμό που να νιώθει την ψυχή του πηγή φωτός και αθωότητας..

Xρειάζεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι είμαστε σαν τον άνεμο..και πριν ακόμη κατανοήσουμε που πάμε έχουμε κάνει φτερά για το Φως..εκεί ακριβώς που γεννηθήκαμε..στην ύπαρξη της ανυπαρξίας μας..

Οι άνθρωποι έχουν αναισθητοποιηθεί..και πιστεύω ότι ο Γκάντι εδώ αναφέρει μερικές από τις αιτίες του παγώματος της καρδιάς των ανθρώπων..

1. Ο πλουτισμός χωρίς εργασία
2. Η ψυχαγωγία χωρίς ευσυνειδησία και μέτρο
3. Η γνώση χωρίς χαρακτήρα
4. Η επιχειρηματική συνδιαλλαγή χωρίς ηθική
5. Η επιστήμη χωρίς ανθρωπιά
6. Η πίστη χωρίς θυσία
7. Η πολιτική χωρίς αρχές.
ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ (1869 – 1948)

Είμαι συγκλονισμένη από το χτύπημα στο σχολείο στη Φιλανδία.
Εδώ μας λένε οι ειδήμονες.. ότι θα χτυπήσουν σίγουρα..
Όλοι τρέμουμε..

Φιλιά και καλό σου απόγευμα!

mareld είπε...

Κική μου!

«…Η ανάγνωση είναι πρώτα απ’ όλα η μη ανάγνωση, ενώ ακόμη και για τους γνωστούς και αφιερωμένους αναγνώστες, η κίνηση της απόκτησης και του ανοίγματος ενός βιβλίου καλύπτει πάντα την αντίστροφη κίνηση η οποία, επειδή συντελείται την ίδια στιγμή, μας διαφεύγει…»

και

«…Καλλιεργημένος δεν είναι αυτός που έχει διαβάσει το ένα ή το άλλο βιβλίο αλλά εκείνος που μπορεί να βρει τον δρόμο του μέσα στο σύνολό τους και, άρα, γνωρίζει ότι συνθέτουν ένα σύνολο και είναι σε θέση να τοποθετήσει το κάθε στοιχείο σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα…»

Απλά για να νιώθουμε όμορφα!

Φιλιά τζόγια μου!

Ερατώ είπε...

Mareld!
Τι ωραία πράγματα μας δείχνεις πάλι!

"Μόνο με την καρδιά μπορεί να δει κανείς καθαρά...
Ότι είναι ουσιαστικό, είναι αόρατο στο μάτι..."

Πόση σοφία χωράει το μικρό βιβλιαράκι του Εξυπερύ...
Πώς γίνεται και είναι κατανοητό στο παιδιά ενώ, μεγαλώνοντας, ξεχνούν τις αλήθειες του...

faraona είπε...

Ασε με να κλαψω αποψε ...και να κοιμηθω με τα δακρυα ....αυτα της χαρας και της λυπης αναμικτα ,μπερδεμενα ...απ τις θυμησες κι απ το χερι σου που μου το απλωνεις ετσι απλα κι απλοχερα.
Κι αυριο που θα ανατειλει το φως θαρθω να σου πω καλημερα Μαρελντ μου...φιλη μου

Εισαι ψυχη κοριτσι μου ...

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

"Πες μου μικρέ μου άγγελε, καρδούλα μου και φώς μου
Τι να σου τάξω μάτια μου, τι να σου ευχηθώ ;
Από της γής τα πράγματα και θαύματα του κόσμου
Tης θάλασσας και τ’ουρανού, πόσα να θυμηθώ;"


Τι να πρωτοθαυμάσω, απ' όλα αυτά που δημιούργησες πάλι, Υακινθάκι μας γλυκό, μας ξανάκανες παιδάκια...

Καλή σου νύχτα!!!

LIA είπε...

Μικρέ μου, Πρίγκηπα!

Τι μεγάλες αλήθειες μας είπες με το ταξιδάκι σου αυτό!Πόσο όμορφα,ανάλαφρα, απαλά και τρυφερά, μας τραγούδησες τις μεγάλες αξίες της ζωής μας!
"Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά"
Πότε θα το καταλάβουμε όλοι μας, ότι τα μάτια της καρδιάς, τη σκέψη μας διαβάζουν δίχως φως;Οι κεραίες της φτάνουν μακριά... εκεί που δεν μπορούν να φτάσουν τα μάτια, δεν έχουν τόση δύναμη.Η καρδιά όλες της πόρτες ανοίγει, ξέρει τους δρόμους που οδηγούν στην ψυχή.Εμείς να την ακούσουμε πρέπει και να τους περπατήσουμε.Ν' ακούσουμε το νανούρισμα της, που είναι αθάνατη πηγή ζωής,ηρεμίας,γαλήνης, ευτυχίας.
Τότε θα καταλάβουμε, πως, ο χρόνος που χάσαμε για το τριαντάφυλλό μας, για το κάθε τριαντάφυλλό μας στη ζωή, είναι η αχτίδα που μας λέει ότι μπορούμε να αλλάξουμε τις συνήθειες και τον τρόπο διαχείρησις των καταστάσεων της ζωής μας, χαρίζοντάς της περισσότερο φως.Τότε θα καταλάβουμε, πως, το κάθε μοναδικό μας τραντάφυλλο, είναι η μυστική αλυσίδα που κρατά την ευτυχία μας, μας δίνει αιώνιο νερό από την πηγή που δε στερεύει ποτέ, μας δίνει αγάπη, συντροφιά,σύνεση, υπομονή, σοφία.
Γλυκιά μου mαreld, να σ' ευχαριστήσω, που τόσο ανάλαφρα τα γραφτά σου, τόσο γλυκά η μουσική σου και τόσο ζωντανά οι εικόνες σου, μας ταξιδεύουν μαγικά και μας θυμίζουν αξίες, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ.
Τα βιντεάκια σου απίθανα, ο Μάριος Φραγκούλης,"Θεός"
Πολλά πολλά φιλάκια

mareld είπε...

Ερατώ μου!

Τριανταφυλλένια!

"Σε πράσινη ραχούλα επάνω κόκκινο ανθίζει τρανταφυλλάκι κόκκινο, κατακόκκινο όπως είναι, σαν την αγάπη
κόκκινο βαμμένο, τα κλάματα με παίρνουν σαν το βλέπω.

Σε πράσινη ραχούλα επάνω φυτρώνουνε γαλάζια δυο λουλούδια. Κι όπως τα βλέπω έτσι γαλάζια, καταγάλανα,
σαν δυο γαλάζια μάτια βρυσούλες τρέχουνε τα μάτια, σαν νερό.

Σε πράσινη ραχούλα επάνω, γλυκά μου κελαηδάει ένα πουλάκι, κι είναι σαν να μου λέει:
όποιος ποτέ δεν πόνεσε, δεν πόνεσε πολύ στη ζήση ετούτη ποτέ δεν θα τη βρει την ευτυχία!"

Δεν είναι σίγουρο ότι θα πρέπει να πονέσουμε για να ευτυχήσουμε..
απλά είναι παρήγορο..

"Δεν υπάρχει παρά μόνο ένα σκοπός και μία αρχή , να γνωρίζεις τον εαυτό σου και να αφομοιωθείς με τους "Θεούς" : Η αρχή είναι δηλαδή να γνωρίζεις τον εαυτό σου και στο τέλος να μοιάζεις σε όσους είναι καλύτεροι από σένα"

Οι άνθρωποι ξεχνούν γιατί φοβούνται και ο φόβος τους παγώνει τη ροη της συναισθηματικής τους ανάσας!

Τους παγώνει το φως στο βλέμμα τους!

Φιλιά και καλή σου μέρα!

mareld είπε...

Γλυκιά μου Γραντούκα!

Μικρή μου Πριγκιπέσσα!

"Λευκή σαν το χιόνι, πριγκίπισσα αιθέρια, περήφανα ιππεύει, στην όμορφη αλέα του κήπου περνά.
Το χώμα που απάνω του το άτι χορεύει του δρόμου το χώμα εγώ το χω στρώσει. Αχ πώς χρυσοβολά…
Αχ ροζ καπελάκι, κρυφά ένα φτερό σου για πέτα μου, αν θες! αντάλλαγμα θα χεις χιλιάδες λουλούδια, όσα θεs"..

Όχι να μην δακρύζουνε τα μάτια σου από λύπη..
λίγα λουλούδια σου έστρωσα απλά για να χαρείς!!

Πολλά γλυκά φιλιά!

faraona είπε...

Nα πω ευχαριστω ...λιγο το βρισκω.
Να πω λογια αγαπης...λιγα θαναι κι αυτα.
Η φωτια της καρδιας δεν σηκωνει περιγραφες.
Κι εσυ αναβεις εδω και καιρο με μεγαλη φροντιδα αυτη τη φωτια.
Με ζεστανες κοριτσακι κι εγω αυτα δεν τα ξεχνω.
Ευελπιστω να ανταποδωσω με πραξεις ...ξερεις εσυ...

Πολλα φιλια
σφιχτη αγκαλια
και πολλα δακρυα για το φως που εστειλες.

(το βαζω σε λινκ με την νοσταλγια σου δεξια στην σελιδα μου κι αριστερα στο στηθος μου.)

mareld είπε...

Στράτο μου!

Σας αγαπώ και όταν ερχόσαστε στη νοσταλγία θέλω να γλυκαίνει η ύπαρξή σας από το χάδι που σας οφείλει η Ζωή..

"Αχ, οι ακρογιαλιές της Μάλαγα!
Εκεί που γεννήθηκα, εκεί που η μάνα μου ζει..

Φεύγει η βαρκούλα μου, η βαρκούλα που σ’ άλλες ακρογιαλιές με πάει, δεν ξέρω ποιες,
ούτε με νοιάζει όποιες και να ‘ναι.

Αχ, ούτε που με νοιάζουν, γιατί δεν γεννήθηκα σ’ αυτές,
δεν ζει εκεί η μάνα μου"..

«Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο για τον άνθρωπο να αποχτήσει ,ούτε για τον θεό σπουδαιότερο να δώσει, από την αλήθεια.» γράφει ο Πλούταρχος στην επιστολή του προς την ιέρεια των Δελφών Κλέα..

Κι όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης «τι είναι αλήθεια» απάντησε «αλήθεια είναι ότι δηλώνει η ίδια η λέξη»

Να παραμείνεις παιδί!

Πάντα Σε ευχαριστώ..!!

Φιλακια και καλή σου μέρα!

mareld είπε...

Αγαπημένη μου Λία!

Δεν φτάνεις στη Νοσταλγία και δεν φεύγεις μόνη σου..έχεις μαζί σου και το κρυφό καρδιοχτύπι της λατρεμένης μου Κρήτης..

Κάθε φορά που αγγίζω τα λόγια σου ένα καφτό δάκρυ ποτίζει τη ψυχή μου..

"Σφίγγω ήσυχα, πονετικά, ένα σβώλο κρητικό χώμα στη φούχτα μου, το κρατούσα το χώμα τούτο πάντα μαζί μου, σε όλες μου τις περιπλάνησες, και στις μεγάλες μου αγωνίες το 'σφιγγα μέσα στη φούχτα μου κι έπαιρνα δύναμη, δύναμη μεγάλη, σα να 'σφιγγα το χέρι φίλου αγαπημένου"

Τώρα ήρθε ο καιρός να αφήσω το χώμα σε μια γωνίτσα και να σφίξω το χέρι σου, γλυκιά μου Φίλη..!!

"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο,
καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο,
το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή"

Πάντα φωτεινά τα όνειρά σου!

Πολλά φιλιά!

mareld είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
mareld είπε...

Γλυκιά μου Γραντούκα!

"Ειναι γεγονος πως καποιοι ανθρωποι δεν μπορεσαν
ποτε ν'απλωσουν τα ρουχα τους στον ηλιο, να τα στεγνωσουν.
Παντα βρεγμενα τα φορουν".

-Τα ρούχα σου ηλιόλουστα και μοσχοβολισμένα γιατί έμαθες να απλώνεις τη ψυχή σου στον Ήλιο και να αντανακλάς "ζεστή" τρυφερότητα!

.."Δεν ειναι η ζωη που φταιει γι'αυτο,κι ας της ριχνουν
ολα α βαρη.
Ουτε οι ιδιοι,βεβαια,φταινε.

Φταιει το οτι δεν τους χαρισε ποτε κανεις εναν ηλιο.
Εναν ολοδικο τους ηλιο.
Ν'ανατελλει, να δυει και παλι ν'ανατελλει λαμπερος
μεσα τους!!"..

-Πολλούς Ήλιους σου χάρισαν..αλλά δεν είναι αυτό..είναι ότι τους άρεσε η παρέα σου..!!

-Ο Ήλιος σου φτάνει μέχρι εδώ.. μέσα από τα σύννεφα ρίχνει ένα χαμόγελο και αυτή τη στιγμή μου λέει..

"Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου
Που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει,
Σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί,
Ετσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα,
Ετσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρές,

Σάστισαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές,
Σάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια,
Κι όλα μαζί συνάχτηκαν κι όλα μαζί την είδαν,
Κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!"

Σε ευχαριστώ ψυχή μου!


«Ο κόσμος μας σταματά εκεί που σταματούν οι λέξεις μας», έλεγε ο Wittgenstein.

Πολλά πολλά φιλιά απο μια ροζ βροχή!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Α-ΦΩ-ΝΗ.... από το μεγαλείο σου να μπορείς να βλέπεις την ουσία με τα μάτια της καρδιάς.

Χαίρομαι το μοναδικό λουλούδι που σε "εξημέρωσε", χαίρομαι για τη Faraona μας, χαίρομαι και για όλους ΕΜΑΣ, που είσαι δίπλα μας για να μας "εξημερώνεις"

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

mareld είπε...

Αγαπημένη μου Γλαρένια!

Ήμουν έξω. Μόλις γύρισα μπήκα
στον υπολογιστή και άνοιξα εδώ τα σχόλια.
Διαβάζω..

"Χαίρομαι το μοναδικό λουλούδι που σε "εξημέρωσε""

Όλο μου το είναι πιάνει φωτιά..μια φωτιά που σιγοκαίει χρόνια μες στη σιωπή..
Και ξέρεις.. γιατί είσαι Συ που αισθάνεσαι το βαθύ καρδιοχτύπι..

"ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ θα δεις την ερημια και θα της δωσεις το δικο σου νοημα, ειπε
Πριν απο την καρδια σου 'θα 'ναι αυτη
και μετα παλι αυτη θ' ακολουθησει
Τουτο μονο να ξερεις:
Ο,τι σωσεις μες στην αστραπη καθαρο στον αιωνα θα διαρκεσει"

"ΣΕ ΧΩΡΑ μακρινη και αναμαρτητη τωρα πορευομαι.
Τωρα μ' ακολουθουν αναλαφρα πλασματα
με τους ιριδισμους του πόλου στα μαλλια"..

Με έχεις συγκινήσει..και δεν μπορώ να συνέλθω..

Είσαι πολύ γλυκιά!
Σε ευχαριστώ!
Φιλιά και ζακυνθινές αγκαλίτσες!

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Τu, princesa,no tienes solo una rosa. Tienes una para cada uno aquì!

Ταξίδι στην καρδιά, λοιπόν, απόψε, με συνοδοιπόρο το μικρό πρίγκιπα;
Και στην ομορφιά λόγου και εικόνας;

Σταματήσαμε. Φρενάραμε. Βάλαμε καφέ ή τσάι, ο ρυθμός έγινε αργός.( "Άλλαξε εντός μου ο ρυθμός του κόσμου..") Διαβάσαμε. Ναι, γνωστό το κείμενο, σχεδόν απέξω πια το ξέρουμε κι όμως ολόφρεσκο και αναγκαίο, δοσμένο έτσι απόψε.

Και, ως συνήθως, τα παγωμένα τοπία του βορρά με την υγρή μας φθινοπωρινή νύχτα σμίξανε.

(ΥΓ. Χαίρομαι πολύ που κάπου κάπου έρχονται κάποια παιδιά στο σχολείο, έχοντας διαβάσει κα΄τι δικό σου στο μπλογκ του σχολείου μας και με ρωτάνε:"κύριε, ποια είναι αυτή η mareld;" Τώρα ξέρω.La principita con la rosa, θα λέω!!

Φιλιά.

mareld είπε...

Amigo mio!

Tengo una rosa unica para cada uno!

¨Γιατί δὲν εἶναι..
νὰ μάθεις μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει,
εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου!!!


¨Αδέλφι,
εδώ βαθειά μου ανθίζει
ένας κήπος για σένα.


Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου.

Y amo el ruido del viento en el trigo!

Ανάμεσα
στα σφιγμένα μας χέρια
ακούμε να κελαηδάει
ζεστό πουλάκι
ο παλμός όλου του κόσμου!

Αδέλφι,
πόσο γλυκός και μέγας είναι ο κόσμος
όταν τον βλέπουνε μαζί δύο φίλοι!

Αδέλφι,
πόσο λαμπρός και απέραντος θα γίνει ο κόσμος
όταν θα τον βλέπουν μαζί όλοι οι Άνθρωποι!


Αθώοι, αθώοι σαν παιδιά
παίζουμε με τα κρόσια του φωτός!

Ένα χάδι από τον λατρεμένο μας Ρίτσο
και ένα από την
principita con la rosa..
para Ti!!

Dana_Semitecolo είπε...

Αγαπημένη μου! Λατρεύω τον Μικρό Πρίγκιπα.

Σε φιλώ γλυκά...

roadartist είπε...

Καλησπερα..
Καλα οκ.. εμεινα ..που λενε.. ο μιρκος πριγκιπας ειναι το πιο αγαπημενο μου βιβλιο.
Εχω τρελα μαζι του!!!!
Χαιρομαιπου δεν εχασα την αναρτηση αυτη..
Τα φιλια μου εχεις!!!

dromaki είπε...

«Τι σημαίνει «εξημερώνω»;»
«Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς"».
Δημιουργώ δεσμούς κιας είναι οι αποστάσεις τεράστιες ...
Καλημέρα καλή μου από την συννεφιασμένη Καβάλα.

mareld είπε...

Καρδούλα μου γλυκιά!

Σε όλους τους ευαίσθητους, σε όλους που θα παραμείνουν παιδιά, σε όλους τους "ερωτικούς" ανθρώπους, σε όλους που με το βλέμμα σου λένε "εξημέρωσέμε" αρέσει ο Μικρός Πρίγκιπας..

Χθες τη νύχτα διάβαζα τα παρακάτω και στα έφερα εδώ γιατί ξέρω ότι σου αρέσουν..

Gabriel Garcia Marquez - "Λοιπόν, ας μιλήσουμε γιά μουσική!"

Η Τζαμάικα και η Μαρτινίκα έχουν σπουδαίες μουσικές, κι ήταν ο Daniel Santos που διέδωσε μία σειρά από τραγούδια που έγιναν της μόδας πριν πολλά χρόνια, χωρίς σχεδόν κανείς να ξέρει πώς προέρχονταν από το Κουρασάο, γραμμένα στην τοπική γλώσσα papiamento. Πρέπει, πάντως, να δηλώσω πως το πιό όμορφο τραγούδι που άκουσα ποτέ σε αυτή την μαγική περιοχή ήταν εκείνο που τραγουδούσε μιά μικρή Ινδιάνα, εννιά χρονών, στα νησιά San Blas του Παναμά. Η μικρή τραγουδούσε με μιά γλυκειά, πρωτόγονη φωνή, συνοδεύοντας τον εαυτό της μόνο με μία maraca, καθώς κουνιόταν πέρα δώθε στην ίδια αιώρα που κοιμόταν ένα μωρό λίγων μηνών. Είχα μείνει εκστατικός να πλέω στη μαγεία του τραγουδιού της και να κατηγορώ τον εαυτό μου που δέν είχα φέρει μαζί το μαγνητόφωνο μου. Ο οδηγός μας είπε πως εκείνο ήταν ένα παραδοσιακό νανούρισμα των Ινδιάνων Cuna. Ήταν τέτοια η εντύπωση που μού έκανε, ώστε την επόμενη μέρα διηγήθηκα ό,τι ένιωσα στον στρατηγό Omar Torrijos (σ.σ. : φιλελεύθερος δικτάτορας του Παναμά και προσωπικός φίλος του Marquez), ζητώντας του να με βοηθήσει να επιστρέψω στα νησιά με ένα μαγνητόφωνο. Μα εκείνος με αποθάρρυνε με εκείνη την παράξενη, ισοπεδωτική κοινή λογική που τον διέκρινε. «Μή γυρίσεις πίσω. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μόνο μία φορά στη ζωή», μου είπε. Δεν γύρισα πίσω, μα η βεβαιότητα πως ποτέ πιά δεν θα ξανακούσω εκείνο το τραγούδι είναι μιά απ΄τις μεγαλύτερες πίκρες της ζωής μου.

Εγώ όμως σου αφιερώνω το παρακάτω..και μη κλάψεις..απλά είναι στη μοίρα μου να πιάνω τα μηνύματα των καιρών..και με μια ευχή..
Εσύ ποτέ σου να μην έχεις πίκρες!

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις..

Ξέρω.. τώρα θες να φωνάξεις...να σ΄ακούσει όλη η γειτονιά..

Φιλιά ψυχή μου!

mareld είπε...

Άκου Καλλιτεχνάκι μου!

Με έχεις λίγο εξημερώσει και όταν θα με άφηνε ο μόνιμος μου φίλος και εχθρός πάλι σε ησυχία, θα σου έστελνα μήνυμα να μην χάσεις τον Πριγκιπάκο..


Σου αφιερώνω ένα απόσπασμα από το
Εάν..γιατί ξέρω ότι μπορείς..

Αν μπορείς στον κόσμο τούτο να περιφρονείς τον πλούτο
Κι αν οι έπαινοι τριγύρω δε σου αλλάζουν το μυαλό . . .
Αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία
Κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου ν' απαντάς με το καλό . . .
Αν μπορείς με μιας να δώσεις κάθε τι που 'χεις κερδίσει
Στην καταστροφή ν' αντέξεις και να δώσεις μια νέα λύση . . .
Αν μπορείς να πειθαρχήσεις σώμα , πνεύμα και καρδιά
Αν μπορείς όταν σε θίγουν να κρατάς σιωπή βαθιά . . .
Αν μπορείς στην καταιγίδα να 'χεις πάντα την ελπίδα
Κι αν μπορείς να συνεχίσεις όταν σ' έχουν αδικήσει . . .
Αν μπορέσεις τ' όνειρό σου να μη γίνει ο χαλασμός σου
Κι αν αγάπη συ προσφέρεις σ' όσους σε έχουνε μισήσει . . .
Αν μπορείς να μείνεις ίδιος στη χαρά μα και στη λύπη
Κι αν η πίστη στο εγώ σου μπρος σε τίποτα δε σβήνει . . .
Αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δε χάνεις
Κι αν μπορέσεις να πιστέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις . . .
Αν ποτέ δε σε ζαλίζει του θριάμβου το κρασί
Κι αν σε ψέματα των άλλων δε λες ψέματα και συ . . .
Αν μπορείς με ψυχραιμία δίχως νεύρα ή δυσφορία
Και τα ίδια σου τα λόγια να τ' ακούς παραλλαγμένα . . .
Αν μπορείς κάθε στιγμή σου να 'ναι μια δημιουργία
Και ποτέ σου να μη δείχνεις τεμπελιά κι αδιαφορία . . .
Αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
Κι αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δε σου φουσκώσουν . . .
Αν τους γύρω λογαριάζεις μα κανένα χωριστά
Κι αν μπορέσεις να κρατήσεις και τα ξένα μυστικά . . .
Ε . . . παιδί μου . . .
Μ' όλα αυτά θα μπορέσεις να τη ζήσεις όπως πρέπει τη ζωή
Θα 'σαι άνθρωπος σπουδαίος και κυρίαρχος στη γη . . . !

Φιλιά και πάντα χαρούμενο να είσαι!

mareld είπε...

Αγαπημένο μου Δρομάκι!

Ότι με έχεις εξημερώσει το ξέρεις..

Απόσπασμα από το αγαπημένο μου νανούρισμα του Ναζίμ Χικμέτ στο γιο του για Σένα με αγάπη..

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται, και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει... Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια. Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις. Κοίτα κάτου, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνου, το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει τον ουρανό...

Φιλιά και αγκαλίτσες!

epikuros είπε...

Mareld μου , καλή μου , Με τόση πίεση στην ζωή μου,μόνο το νανούρισμα πρόλαβα να πάρω και φεύγω ευτυχής που μπορώ και περιδιαβαίνω στην ζωή σου. Σύντομα θα τα ξαναπούμε.
Σ'ευχαριστώ πολύ.

mareld είπε...

Αγαπημένε μου φίλε!

Αρκεί που πήρες
το νανούρισμα για το παιδί..


Ξένος τοῦ γαλάζιου.
Ξένος τῶν νερῶν.
Στή γῆ πεσμένα
πέντε μῆλα.
Ποῦ νά πάω;
Φερεϊντούν Φαριάντ

Φιλιά!

Π.Κ. είπε...

Ένας Μικρός Πρίγκηπας, έστω ο Πρίγκηψ της Κνωσόύ, να ριπίζει εσαεί τα όνειρά σου!

mareld είπε...

Αγαπημένε μου Φίλε!

Σε ευχαριστώ τόσο πολύ!

Μου έφτιαξες τη διάθεση!

Να είσαι πάντα καλά!