Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου, είναι να 'χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα, είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.

Την αγάπη μας αύριο, θα τη διαβάζουν τα παιδιά
στα σχολικά βιβλία, πλάι στα ονόματα των άστρων..
Τάσος Λειβαδίτης


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

η Αμυγδαλιά και ο Βοριάς





"Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γηςΓυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων" Ελύτης






Σύμφωνα με έναν μύθο, η Αμυγδαλιά ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι που η μαμά της φοβόταν τις κρύες μέρες του χειμώνα να την αφήσει να βγει έξω για να μην κρυώσει. Γι’ αυτό την κλείδωνε στο δωμάτιό της. Μια μέρα όμως ο Βοριάς είχε περάσει έξω από το παράθυρό της και την ερωτεύτηκε. Πώς όμως αυτή θα ερωτεύονταν το Βοριά; Γι’ αυτό ο Βοριάς παρουσιάστηκε στην Αμυγδαλιά ως ένας όμορφος άντρας και της ζήτησε να παντρευτούν. Εκείνη μόλις τον αντίκρισε τον ερωτεύτηκε, και μια μέρα που έλειπε η μαμά της από το παλάτι βγήκε έξω και αγκάλιασε το Βοριά. Απ’ το κρύο του όμως ξεψύχησε. Αυτός ο μύθος συμβολίζει την αγνότητα της ψυχής της Αμυγδαλιάς και την αγάπη του Βοριά γι’ αυτήν.


3 σχόλια:

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Μιλώντας για Ελύτη και για ισπανικά, ας σου χαρίσω την αρχή από το μονόγραμμα, μεταφρασμένο από ένα φίλο νεοελληνιστή, τον Cristobal Pagàn Canovas, που εξάλλου λατρεύει και τη Ζάκυνθο. Πώς δένουν όλα, ε;!

Καλό βράδυ.

EL MONOGRAMA
ODYSSEAS ELYTIS

Te lloraré siempre – ¿me oyes? – solo, en el Paraíso
Ι

Volverá hacia otro lado las rayas
De la mano, la Parca, como un guardagujas
Por un instante consentirá el Tiempo

Cómo no, si se aman los hombres

Representará el cielo nuestras entrañas
Y golpeará al mundo la inocencia
Con lo áspero de lo negro de la muerte.

mareld είπε...

Διονύση!

Alma mia!
me duele mi corazon..
Besitos!

θα επανελθω..

mareld είπε...

Διονύση!Muy querido amigo!
Por un instante consentirá el Tiempo
Y golpeará al mundo la inocencia

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα
πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μές από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα
μπορώ
ν'αρθρώσω την τάξη του σ'ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω
σ'ευθείες το φως.
Ν Βρεττάκος